شکرچین

شکرچین . [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ ] (نف مرکب )آنکه در ایام جشن و عید هرچه بیفتد جمع میکند. (ناظم الاطباء). آنکه بفخم بر چوب افراخته دارد و نثار درهوا برباید. نثارچین . (یادداشت مؤلف ) : شدند از فخر حورالعین و رضوان درین مجلس گهرباره شکرچین . امیرمعزی (از آنندراج ). بگوش خسرو چین همچنان سخن گوید که پر شود ز شکّر آستین شکرچین . سوزنی . ◄ کنایه از شیرین گفتار : عرصه ٔ جانفزای خاطر تو مجمع طوطیان شکّرچین . سیدحسن غزنوی (از آنندراج ).