شکرپاش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکرپاش . [ش َ ک َ ] (نف مرکب ) آنکه شکر افشاند. شکرافشان . (فرهنگ فارسی معین ). سخت شیرین . شیرین حرکات : در مجلس عشرت ز ظریفی و لطیفی خورشید شکرپاش و مه مشک فشان اوست . سنایی . ◄ شیرین سخن . خوشگوی . (فرهنگ فارسی معین ).