شکرباره
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شکرباره . [ ش َ ک َ با رَ / رِ ] (اِ مرکب ) شکربوزه . شکربوره . نوعی نان شکرین . (یادداشت مؤلف ) : نیابی ز من به جگرخواره ای جگرخواره ای نه شکرباره ای . نظامی . و رجوع به شکربوره و شکربوزه شود.
شکرباره . [ ش ُ با رَ / رِ ] (ص مرکب ) شکردوست . که شکر و سپاس نعمت پیشه دارد. اهل شکر. (از یادداشت مؤلف ) : شکر نعمت خوشتر از نعمت بود شکرباره کی سوی نقمت رود. مولوی .