شوکان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شوکان . [ ش َ ] (اِخ ) جایگاهی است در شعر امروءالقیس . (از معجم البلدان ).
شوکان . [ ش َ ] (اِخ ) شهرکی است از ناحیه ٔ خابران بین سرخس و ابیورد. (از معجم البلدان ) (منتهی الارب ). شهری است میان سرخس و ابیورد، از آن شهر است عتیق بن محمدبن عبیس شوکانی و برادر او ابوالعلاء عبیس بن محمد شوکانی . (منتهی الارب ).
شوکان . [ ش َ ] (اِخ ) موضعی است به بحرین . (منتهی الارب ).