شوریده‌بخت

شوریده بخت . [ دَ / دِ ب َ ] (ص مرکب ) مدبر و بدبخت . (آنندراج ). بدبخت و بدطالع. (ناظم الاطباء). بخت برگشته : فغان کرد کای ترک شوریده بخت که ننگی تو بر کشور و تاج و تخت . فردوسی . در گنج آن ترک شوریده بخت سپردم شما را بکوشید سخت . فردوسی . سواران ماهوی شوریده بخت بدیدند کآن خسروانی درخت . فردوسی . چه رند پریشان شوریده بخت چه زاهد که بر خود کند کار سخت . سعدی . بگفت اندرونم بشورید سخت بر احوال این پیر شوریده بخت . سعدی . و رجوع به شوریدن بخت شود. ◄ بدنام و رسوا. (ناظم الاطباء).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی