شوریده هش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شوریده هش . [ دَ / دِ هَُ ](ص مرکب ) شوریده عقل . شوریده مغز. معتوه . دارای شوریدگی هوش یا اختلال حواس . (یادداشت مؤلف ) : برادرکش و بدتن و شاه کش بداندیش و بدنام و شوریده هش . فردوسی . بداندیش گرگین شوریده هش به یک سوی بیشه درآمد خمش . فردوسی . فژه گنده پیری است شوریده هش بداندیش فرزند و هم شوی کش . اسدی .