شوامخ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شوامخ . [ ش َ م ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ شامخة. شامخات . جبال ٌ شوامخ ؛ کوههای بلند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ چیزهای بلند و بلندیها و این جمع شامخه است مشتق از شُموخ بمعنی بلند شدن . (غیاث اللغات ). شواهق . (یادداشت مؤلف ). ◄ ج ِشامخ . (دستوراللغة). و رجوع به شامخ و شامخة شود.