شواظ

شواظ. [ ش ِ / ش ُ ] (ع اِ) زبانه ٔ آتش بی دود. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (مهذب الاسماء). شعله ٔ آتش . (غیاث ). مارج . لهب . زبانه . زبانه ٔ آتش . (مهذب الاسماء). ◄ دود آتش . ◄ حرارت آتش . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ گرمی آفتاب . (منتهی الارب ): اصابنی شواظ من الشمس . (اقرب الموارد). ◄ شدت و تیزی شهوت جماع . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ دشنام . (منتهی الارب ). ◄ بانگ و فریاد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ◄ حرارت صبح . ◄ شدت عطش . (ناظم الاطباء). ◄ (مص ) مشاوظة. همدیگر را دشنام دادن . (منتهی الارب ). مشاتمة. (اقرب الموارد).