شهریار | گزیده غزلیات | غزل شماره ۴۵ - رؤیای جوانی

کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشد گلرخان را سر گلگشت و تماشا باشد زلف دوشیزه گل باشد و غماز نسیم بلبل شیفته شوریده و شیدا باشد سر به صحرا نهد آشفته‌تر از باد بهار هر که با آن سر زلفش سر سودا باشد رستخیز چمن و شاهد و ساقی مخمور چنگ و نی باشد و می‌باشد و مینا باشد یار قند غزلش بر لب و آب آینه گون طوطی جانم از آن پسته شکرخا باشد لاله افروخته بر سینه مواج چمن چون چراغ کرجی‌ها که به دریا باشد این شکرخواب جوانی است که چون باد گذشت وای از این عمر که افسانه و رؤیا باشد گوهر از جنت عقبا طلب‌ای دل ورنه خزفست آنچه که در چنته دنیا باشد شهریاراز رخ احباب نظر باز مگیر که دگر قسمت دیدار نه پیدا باشد