شنخوب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شنخوب . [ ش ُ ] (ع اِ) شنخوبة. سر کوه بلند. ج، شناخیب . (منتهی الارب ). شنخوبة. شنخاب . بالای کوه . (از اقرب الموارد). سر کوه بلند. (مهذب الاسماء). ◄ سر دوش . ◄ مهره ٔ پشت . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). رجوع به شنخاب شود.