شناط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شناط. [ ش ِ ] (اِخ ) نام محلی کنار راه قزوین و زنجان، میان شریف آباد و خرم دره، در ٢٢١٤٠٠گزی تهران . (یادداشت مؤلف ).
شناط. [ ش ِ ] (ع ص ) زن نیکو گوشت و تن و نیکورنگ . ج، شِناطات، شَنائط. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).