شقیری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شقیری . [ ش ُ ق َ ] (اِخ ) ابوالعلاء احمدبن عبیداﷲ شقیری بغدادی . در دمشق سکونت داشت و در آنجا از هیثم بن خلف دوری و حامدبن محمدبن شعیب بلخی و جز آن دو حدیث شنید و عبدالوهاب بن عبداﷲ دمشقی از او روایت دارد. (از لباب الانساب ).
شقیری . [ ش ُ ق َ ] (اِخ ) ابوبکر احمدبن حسن شقیری بغدادی . از محدثان است و از احمدبن عبید روایت کرد و ابوبکربن شاذان و جز وی از او روایت دارند. مرگ وی بسال ٣١٧ هَ . ق . بود. (از لباب الانساب ).
شقیری . [ ش ُ ق َ ] (ص نسبی ) منسوب است به شقیر که نام اجدادی است . (از انساب سمعانی ).