شقاء
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(ش) [ ع. ] (اِمص.) سختی، بدبختی.<br>
فرهنگ فارسی معین
(ش) [ ع. ] (اِمص.) سختی، بدبختی.
(ش) [ ع. ] (اِمص.) سختی، بدبختی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شقاء. [ ش َ ] (ع مص ) شقا. بدبخت شدن . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (دهار) (المصادر زوزنی ) (از اقرب الموارد). مصدر به معنی شقاوة [ ش َ / ش ِ وَ ]. رنجه شدن . (ترجمان القرآن ). و رجوع به شقا و شقاوت و شقاوة شود. ◄ برآمدن دندان پیش . (منتهی الارب ) (آنندراج ). دندان شتر برآمدن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ شانه کردن موی سر کسی را. ◄ زدن فرق سر کسی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ).