شفته

شفته . [ ش ُ ت َ / ت ِ ] (اِ) توفار. (ناظم الاطباء). در متون دیگر دیده نشد.

شفته . [ ش َ / ش ُ ت َ / ت ِ ] (اِ) چوبی که بدان پنبه را پیش از حلاجی کردن زنند. (ناظم الاطباء). و رجوع به شفتاهنگ و شفش و شفشه شود.

شفته . [ ش ِ ت َ / ت ِ ] (ن مف ) دیوانه و مجنون و بی عقل . (ناظم الاطباء). مخفف شیفته . (یادداشت مؤلف ) : بر مراد خویشتن گویی همی در دین سخن خویشتن را شفته گشتی تکیه کردی بر هوا. ناصرخسرو. ◄ پریشان و آشفته از عشق و محبت و شیفته . (ناظم الاطباء). و رجوع به شیفته شود.