شفانین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شفانین . [ ش َ ] (ع اِ) ج ِ شفنین [ ش َ / ش ِ ] . (ناظم الاطباء). ج ِ شفنین، به معنی نوعی کبوتر که عوام یمامه خوانند. (از اقرب الموارد). ج ِ شفنین (مرغ ). (قانون ابوعلی سینا کتاب ٣ ص ٦٦) : گوشت شفانین گرم است و خشک و قوی . (الابنیة عن حقایق الادویة). و رجوع به شفنین شود.