شعبی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شعبی . [ ش َ / ش بی ی ] (ص نسبی ) منسوب است به شعب که بطنی است از همدان . (از لباب الانساب ).
شعبی . [ ش َ ] (اِخ ) ابوجعفر محمدبن عمروبن شعبی قاضی اسروشنی . در بخارا حدیث گفت . وی اهل همدان بود. (از لباب الانساب ).
شعبی . [ ش َ ] (اِخ ) ابوعمرو عامربن شراحیل شعبی از اهل کوفه و از بزرگان تابعان و فقهای آنان بود. وی از ١٠٥تن از اصحاب حضرت رسول (ص ) روایت کرده است . شعبی به سال ٢٠ هَ . ق . و به روایتی به سال ٣١ هَ . ق . بدنیا آمد و به سال ١٠٩ یا ١٠٥ یا ١٠٤ هَ . ق . درگذشت . (از لباب الانساب ). رجوع به شعبی (حسان بن عمرو) بود.