شظاظ

شظاظ. [ ش ِ ] (اِخ ) نام دزدی معروف و از آن است، مثل : اسرق من شظاظ. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از مهذب الاسماء) (از اقرب الموارد).

شظاظ. [ ش ِ ] (ع اِ) چوبک گوشه ٔ جوال . ج، اَشِظَّة. (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). چوب گوشه ٔ جوال . ج، اشظة. (مهذب الاسماء). چوب گوشه ٔ افسار. چوب گوشه ٔ شکیل . (یادداشت مؤلف ).

شظاظ. [ ش َ / ش ِ ] (ع اِمص ) پراکندگی و پریشانی . (ناظم الاطباء). ◄ (مص ) پریشان و متفرق رفتن ؛ طاروا شظاظاً. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).