شزو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شزو. [ ش ُ ] (ص ) به لغت زند، گناهکار و بزهکار و عاصی . (ناظم الاطباء).
شزو. [ ش َزْوْ ] (ع مص ) بلند گردیدن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شزو. [ ش ُ ] (ص ) به لغت زند، گناهکار و بزهکار و عاصی . (ناظم الاطباء).
شزو. [ ش َزْوْ ] (ع مص ) بلند گردیدن . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).