شریف کاشانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شریف کاشانی . [ ش َ ف ِ ] (اِخ ) شاعر. از قریه ٔ بادقان کاشان و شاگرد محتشم کاشانی شاعر معروف قرن ١٠ و ١١ و تا سال ١٠٢٤ هَ . ق . زنده بود. رجوع به فرهنگ سخنوران و مآثر رحیمی چ کلکته ج ٢ ص ٨١١ و ٨٤٥ شود.
شریف کاشانی . [ ش َ ف ِ] (اِخ ) از گویندگان قرن دهم هجری قمری بود و مدتی در سیستان و هرات زندگی کرد و هنگامی که عبداﷲخان اوزبک هرات را محاصره کرد به هندوستان رفت و به خدمت قطب شاه رسید و در هندوستان درگذشت . بیت زیر ازوست : چون نی ز بس که سینه ٔ تنگ از فغان پر است گر تابه روز حشر بنالم همان پر است (از قاموس الاعلام ترکی و فرهنگ سخنوران ). رجوع به آتشکده ٔ آذر چ بمبئی ص ٢٥٠ شود.