شروب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شروب . [ ش َ ] (ع ص، اِ) آشامیدنی از مایعات . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ آب که نه شور باشد نه خوش . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء). آب که بتوان خورد اگر چه ناخوش بود. (مهذب الاسماء) (ازاقرب الموارد). ◄ نیک آب خوار. ◄ ماده شتر آزمند نر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
شروب . [ ش ُ ] (ع اِ) ج ِ شُرب . (ناظم الاطباء). رجوع به شرب شود. ◄ ج ِ شارِب . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). ج ِ شارب به معنی نوشنده . (آنندراج ). رجوع به شارب شود.