شراست

(شَ سَ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) بد - خویی کردن.<BR>۲- (اِمص.) بدخویی، بدخلقی.<BR>۳- نزاع، خلاف.<br>

(شَ سَ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) بد - خویی کردن. ۲- (اِمص.) بدخویی، بدخلقی. ۳- نزاع، خلاف.

شراست . [ ش َ س َ ] (ع اِمص ) بدخویی . زعارت : از شراست خلق و خشونت جانب او و قلت مبالات او مستزید شدند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ١٦٧). عبداﷲبن عزیز جز اصرار و لجاج و استمرار بر شراست و مناقشت جوابی نداد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). از ناپروردگی و بی ممارستی شراستی و زعارتی در طبع داشت . (جهانگشای جوینی ). ◄ نزاع . خلاف . (از فرهنگ فارسی معین ).