شذان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شذان . [ ش َ / ش ُذْ ذا ] (ع اِ) سنگریزه های پراکنده و جز آن . (منتهی الارب ). سنگریزه های متفرق و جز آن و مفتوح آن اسم جمع است، چون کذان . (از اقرب الموارد). ♦ شذان الحصا ؛ سنگریزه های پراکنده و جز آن . (ناظم الاطباء). ♦ شذان الناس ؛ مردم پراکنده . (از اقرب الموارد).
شذان . [ ش ِذْ ذا ] (ع اِ) کنار دشتی . (منتهی الارب ). سدر. یکی آن شِذّانَة است . (از اقرب الموارد). درخت کنار دشتی . (ناظم الاطباء).