شخیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شخیر. [ ش َ ] (ع اِ) آواز گلو. ◄ آواز بینی . (منتهی الارب ). ◄ بانگ اسب . آواز دهان اسب . (منتهی الارب ). ◄ آنچه از کوه بر اثر راه رفتن بر آن سائیده شده باشد. (از اقرب الموارد).
شخیر. [ ش َ ] (ع مص ) به معنی شخر. (منتهی الارب ). رجوع به شخر شود.
شخیر. [ ش ِخ ْخی ] (اِخ ) نام شریح بن شخیر حضرمی . (منتهی الارب ).