شبال

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

شبال . [ ش ِ ] (ع اِ) ج ِ شِبل . شیربچه وقتی که شکار کند. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (آنندراج ). رجوع به شبل شود.