شاکد

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

شاکد. [ ک ِ ] (ع ص ) دهنده و بخشنده . (از اقرب الموارد). شاکر: انه لشاکر شاکد . (از ذیل اقرب الموارد بنقل از تاج العروس ).