شاویة

شاویة. [ وی ی َ ] (ع ص ) سعفةشاویة؛ شاخ خشک . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).

شاویة. [ ] (اِخ ) نامی است که عرب به بربران ساکن کوه اوراس در الجزایر [ حدود صحراء ] داده اند. این قوم بعدها اسلام پذیرفتند ولی بسیاری از عادات دین قدیم خود را حفظ کرده اند.