شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۹

نقشبندی نقش خوبی بسته بود خاطرش با نقش خود پیوسته بود با خیال خویش ذوقی داشتی هر زمان نقشی ز نو بنگاشتی موم بودی مایه نقاشیش نقش‌ها می‌بست با اوباشیش هرکه او نقش خوشی می‌ساختی می‌شکستی باز و می‌انداختی نقش اعیانند و موم اینجا وجود در وجود عام نقاشی نمود جمله از بسط وجود عام اوست هرچه ما داریم جود عام است نقشبندی بین و نقاشی نگر باده نوشی ذوق اوباشی نگر خاص و عام اینجا دو نوعند از وجود در ظهور آن یک دوئی ما را نمود نقش با نقاش خود پیوسته‌اند در ازل این عهد با خود بسته‌اند نقش می‌بندد به صد دستان نگار هست نقاشی نقش صد هزار نقش نقاشیست هر صورت که هست این چنین نقش خوشی دیگر که بست ما بر آب دیده نقشی بسته‌ایم با خیال خویش خوش پیوسته‌ایم خوش خیالی نقش می‌بندد مدام حسن او بر دیده ما والسلام