شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۷۲

عاشق سرمست با جانانه‌ای همنشین بودند در یک خانه‌ای نازکی باریک بینی خوش لقا حلقه‌ای زد بر در خلوتسرا گفت عاشق کیست بر در وقت شام گفت هستم بنده باریکک به نام گفت اگر موئی نگنجی در میان جان و جانانست و جانانست و جان او نمی‌گنجد که می‌گوئیم او او نمی‌گنجد چه جای ما و تو