شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۷۰

دیدیم وجود جز یکی نیست در بودن آن یکی شکی نیست عالم همه سایه وجودند بی‌جود وجود خود نبودند در سایه وجود می‌توان دید بیناست کسی که آنچنان دید عالم همه جام و جام می‌می عینی به ظهور شد من و وی یک عین به نام صد هزار است یک ذات و صفات بی‌شمار است ما آئینه خدا نمائیم اما به خدا که ما نه مائیم تو صورت او و معنیت او هر دو بنگر که هست یک رو نه خاص و نه عام این وجود است هر چند که عین جمله بود است نه مطلق و نه مقید است او او را تو یکی بگو و هم دو نه خارجیش نه ذهنیش خوان یعنی که اعم از این و آن دان اما اینها مراتب اوست یک ذات نگر که بحر و هم جو است در مرتبه ایش بحر خوانند در مرتبه‌اش قطره دانند گه ظلمت و گاه نور دانش گه خاص و گهی به عام خوانش یک عین و مراتبش فراوان در وحدت و کثرت آنچنان دان اما زان رو که حضرت اوست نه عام و نه خاص باشدای دوست رندانه بیا به بزم مستان می‌نوش ز جام می‌پرستان ظاهر جام است و باطنش می از روی وجود جام می‌می جام و می‌عاشقان چنین است اول آن است و آخر این است