شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۶۲

چشم اهل مراقبت باید که نظر را به غیر نگشاید آینه صدهزار اگر شمرد در همه آینه یکی نگرد خواه تنها و خواه با تنها چون بود با خدا بود همه جا گوشه چشم سوی او دارد نقش او در خیال بنگارد در گلستان اگر گلی چیند شیشه پر گلاب را بیند گر خرد را فروشد آن عاقل نشود از خدای خود غافل سایه و آفتاب بر من و تو خط موهوم می‌نماید دو خط موهوم اگر براندازی خانه از غیر او به پردازی همه جا آفتاب تابان است نظری کن ببین که این آن است