شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۶۰

بشنو اسماء الهی یادگیر زان که هم واحد بود او هم کثیر ما صفات و ذات اسما خوانده‌ایم اسم را عین مسمی خوانده‌ایم اسم اسمست اینکه می‌خوانیش اسم کی چنین خوانی اگر دانیش اسم در مقام جمع روشن شد چو شمع آنچه مخفی بود اندر جمع جمع عارفان ذات و صفت دانند اسم بی‌صفت دانش کجا خوانند اسم می‌تجلی دان و جامش عالم است بودن این هر دو هر دو با هم است جام و می‌دریاب چون آب و حباب تا سؤال هر دو را یابی جواب جام و می‌با همدگر همدم شدند صورت و معنی به هم محرم شدند نیستی و دم ز هستی می‌زنی از منی بگذر اگر یار منی از خودی در حضرت او دم مزن ملک توحید از دوئی بر هم مزن آینه برداشت برقع برگشود آن یکی از هر یکی او را نمود در همه صورت تو آن معنی نگر صورت و معنی خود یعنی نگر سایه و خورشید از هم دور نیست روشن است این چشم ما و کور نیست برزخ است این حضرت و باشد در او زین سبب غیب مضافی نام او با شهادت وجه او باشد مثال چار حضرت گفتم‌ای صاحب کمال