شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۲۷

بود ما از بود او پیدا شده جمع گشته قطره و دریا شده بر سر آبی و پنداری سراب غرق آبی آب می‌جوئی ز آب قطره و موج و حباب و بحر و جو هر یکی را گر بیابی آب جو در محیط دیده ما کن نظر یکدمی بنشین و در ما می‌نگر جام الوان پر کن از یک خم می تا نماید رنگها از لطف وی عاشقانه می‌بنوش از جامها شاهدی را می‌نگر در جامه‌ها چشم ما هر سو که جنبد در نظر چشمه آب حیاتست‌ای پسر گر فسردی بر لب جو ژاله‌ای ور گذاری آب روی لاله‌ای هر گلی را شیشه‌ای دان از گلاب هر حبابی کاسه‌ای می‌بین پر آب کاسه و کوزه چو بشکستیم ما در میان بحر بنشستیم ما قطره و دریا نماید ما و او کل شیئی هالک الا وجهه