شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۲۲

هر نفس جامی به رندی می‌دهند هر دمی بزمی به جائی می‌نهند راز پنهان آشکارا گفته‌اند جمله اسرار با ما گفته‌اند یک وجود و صد هزاران آینه می‌نماید آن یکی هر آینه گنج اسما در همه عالم نگر اسم جامع بایدت آدم نگر عارفانه قطره‌ای دریا ببین قطره و دریا همه از ما ببین عین دریا دیده‌ام در قطره‌ای آفتابی یافتم در ذره‌ای ای عجب دریا و قطره عین ماست غیر ما خود قطره و دریا کجاست اسم و رسم ما حجاب ما بود صورت ما قطره و دریا بود جامی از می‌پر ز می‌خوش نوش کن با حریفان دست در آغوش کن از دوئی بگذر که تا یابی یکی آن یکی جو تا بیابی بیشکی جام و می‌آئینه گیتی نماست ساقی ما مظهر لطف خداست ساقی و جام می‌و رند و حریف آن لطیفست آن لطیفست آن لطیف نعمت الله سید است و بنده هم باد باقی تا ابد پاینده هم