شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۱۸

یارم اگر ز سرش نقابی بسته بگشوده دو زلف و خوش حجابی بسته در دیده ما خیال روی خوبش نقشیست که بر عارض آبی بسته غیب مطلق حضرتی از حضرتش عالم اعیان بود در خدمتش هم شهادت حضرتی دیگر بود عالم او ملک خوش پیکر بود حضرتی دیگر بود غیر مضاف در میان هر دو حضرت بی‌خلاف وجه غیب مطلقش جبروت دان علم معقولات ازین عالم بخوان با شهادت وجه او باشد مثال چار حضرت گفته صاحب کمال هم مثال مطلقش را گفته‌اند عارفان بسیار دری سفته‌اند باز ملکوتست وجهی دیگرش با مثال روشن مه پیکرش این مثالش را مقید نام گو عالم ملکوت را اینجا بجو حضرتی کو جامع این هر چهار باشد او انسان کامل یاد دار چار حضرت در یکی حضرت نگر تا به بینی پنج حضرت‌ای پسر غیب مطلق را نگر در عین او هم شهادت بین در آن ملک نکو از صفای نفس او ملکوت بین وز مثال مطلقش جبروت بین مجمع البحرین اگر جوئی وی است صورتا جامست در معنی می‌است مظهر الله قطب عالم است روح و جسمش اصل و فرع آدمست بی‌وجود او ندارد کس وجود ظل الله است و سلطان شهود عالمی را نور می‌بخشد مدام از عطای اسم اعظم والسلام