شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۹۷

ای لب تو چشمه آب زلال مجلس تو مجمع اهل کمال نقش خیال تو نگارم به چشم خوشتر ازین نقش که بسته خیال دیده بر او بد به مژه خاک راه بر درت ار باز بیابد مجال آینه از ساده دلی نقش بست صورت بی‌مثل شما را مثال طاق دو ابروی تو محراب جان نسبت او کی کنمش با هلال مهر جمیل ار بودم دور نیست مست خدا نیست محب جمال نور الهی است که پیدا شده سید عالم یزل و لایزال