شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۸۹

ای نهان کرده در آن تنگ شکربار نمک بسته‌ای پسته خندان و در آن بار نمک شوری از عشق تو در چار سوی جان افتاد به از این کس نبرد بر سر بازار نمک ما ز شورابه دیده نمکی آوردیم پیش همچو تو عزیزی نبود خار نمک از نمکدان دهانت سخنی می‌گویم می‌کشم خوان کرم می‌کنم ایثار نمک سخن من نمکین است برت می‌آرم می‌برم زیره به کرمان به نمکسار نمک می‌خرامی و نمک از تو فرو می‌ریزد قدمی نه که خرم از تو به خروار نمک نمکی ریخته‌ای بر دل ریش سید گرچه دل سوزدش اما کشد آزار نمک