شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۷۹

عاشقان غرقند در دریای عشق اوفتاده مست در غوغای عشق دامن معشوق بگرفته به دست سر نهاده دائما در پای عشق عاشق و معشوق و عشق آمد یکی در سر ما نیست جز سودای عشق نور چشم عاشقان عشق وی است عقل کی داریم ما بر جای عشق ملک عالم را به سلطانی گرفت حضرت یکتای بی‌همتای عشق کار ما از عاشقی بالا شده این بلا می‌جو تو از بالای عشق عشق در جان است و در دل درد او نعمت الله واله و شیدای عشق