شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۶۵

بیاای صوفی صافی می‌جام صفا درکش بیاور دردی دردش به امید دوا درکش حریف بزم رندان شو چرا مخمور می‌گردی ز دست ساقی باقی می‌جام بقا درکش سر کوی بلای او مقام مبتلایان است اگر تو از بلا ترسی عنان از کربلا درکش ز خاک پاک سرمستی اگر گردی به دست آری روان در دیده جانت بسان توتیا درکش خراباتست و می‌درجام و او معشوق می‌خواران اگر تو عاشق اوئی به عشق او بیا درکش اگر در بزم جانبازان زمانی فرصتی یابی اجازت خواه مستانه بیا و خوش مرا درکش سوی الله را وداعی کن مرید نعمت الله شو قدم در ملک باقی نه رقم گرد فنا درکش