شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۲۸

سیدی خواهی پناه و بنده باش بنده شو در بندگی پاینده باش گر به تیغ عشق او کشته شوی حی قیومی برو دل زنده باش در هوای گلستان عشق او همچو غنچه با لب پر خنده باش جان فدا کن گر قبولت اوفتد تا قیامت زین کرم شرمنده باش خیز از این سایه بنشین آفتاب هم به نور روی او تابنده باش سروری ملک بقا گر بایدت در خرابات فنا افکنده باش کام جان از سید ما می‌طلب یک زمان همصحبت این بنده باش