شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۰۸

درد از تو خوش است و هم دوا نیز رنجم بخشی و هم شفا نیز داری نظری به حال هر کس می‌کن نظری به حال ما نیز بیگانه نگشت از تو محرم ما خویش توئیم و آشنا نیز گر کشته شوم به تیغ عشقت خونم به حل است و خونبها نیز ای جام جهان نمای باقی ایمن ز فنائی و بقا نیز ما از تو به غیر تو نخواهیم بی‌تو چه کنیم در سرا نیز تنها نه منم محب سید والله که حضرت خدا نیز