شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۹۵

می‌رود عمر ما دریغا عمر مگذارش چنین خدا را عمر عمر برباد می‌دهی حیف است باز ناید گذشته جانا عمر یک دو روزی غنیمتش می‌دان که نماند مدام با ما عمر عمر امروز در پی فردا صرف کردی دریغ فردا عمر هر چه شد فوت از تو در عالم عوضش بازیابی الا عمر غیر ساقی و جام می‌هیچ است نکند صرف هیچ دانا عمر لذت عمر نعمت الله جو تا بیابی تو ذوق او با عمر