شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۷۴

گر خدا را دوست داری مصطفی رادوست دار ور محب مصطفائی مرتضی را دوست دار از سر صدق و صفا گر خرقه‌ای پوشیده‌ای نسبت خرقه بدان، آل عبا را دوست دار دردمندانه بیا و درد درش نوش کن خوش بود دردی اگر داری دوا را دوست دار بی‌فنا دار بقای دوست نتوان یافتن گر بقای جاودان خواهی فنا را دوست دار چون شهید کربلا در کربلا آسوده است همچو یاران موالی کربلا را دوست دار دوستدار یار خود یاران ما دارند دوست ما محب دوستدارانیم و ما را دوست دار نعمت الله رند و سرمست است و با ساقی حریف این چنین یار خوشی بهر خدا را دوست دار