شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۶۹

در گوشه میخانه نشستیم دگر بار خوردیم می‌و توبه شکستیم دگر بار ما و بت ترسا بچه و کوی خرابات زنار سر زلف ببستیم دگر بار با محتسب شهر بگوئید که رندیم در کوی مغان عاشق و مستیم دگر بار از عقل پریشان که مرا دردسری بود المنه لله که برستیم دگر بار سر حلقه رندان خرابات جهانیم پنهان نتوان کرد که هستیم دگر بار در خلوت دیده به حضوری که چه گویم با نقش خیالش بنشستیم دگر بار سر در قدمش باخته دستش بگرفتیم آخر تو چه دانی ز چه دستیم دگر بار مرغ دلم افتاد به دام سر زلفش گفتم نتوان جست بجستیم دگر بار با زاهد مخمور دگر انس نگیریم جز سید مستان نپرستیم دگر بار