شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۵۷

عشق جانان ما ز جان خوشتر ذوق ما از همه جهان خوشتر مجلس واعظان خوش است ولی صحبت بزم عاشقان خوشتر ما معانی خوشی بیان کردیم آن معانی از این بیان خوشتر همدم جام می‌دمی بر ما بی‌شک از عمر جاودان خوشتر بر لب چشمه خوش بود مأوی غرقه بحر بی‌کران خوشتر آب دیده روان شده هر سو این چنین آب رو روان خوشتر خوش بود حور و جنت المأوی نعمت الله از این و آن خوشتر