شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۴۷

عاشق و رندیم و شاهد در نظر دائما مستیم و از خود بی‌خبر چشم ما بینا به نور روی اوست روشن است در دیده اهل نظر با خودی خود کجا یابی خدا گر خدا خواهی تو از خود درگذر جز یکی دیگر نباشد در شمار آن یکی را در هزاران می‌شمر گر نمی‌خواهی که بینی حسن او آینه بردار و خود را می‌نگر بسته‌ام زنار زلفش در میان لاجرم در خدمتش بسته کمر ز آفتاب سید هر دو سرا می‌نماید نعمت الله چون قمر