شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۳۵

جز وجود او نمی‌دانیم موجودی دگر غیر جود او نمی‌یابیم ما جودی دگر بود بود اوست بود ما خیالی بیش نیست خود کجا بودی بود جز بود او بودی دگر دوستان از دوستان دارند بسیاری امید نیست ما را غیر یار از یار مقصودی دگر خرقه دادم جرعه‌ای می‌داد ساقی در عوض وه چه سودای خوشی کردیم و هم سودی دگر شاهد غیبی ما در مشهد جان حاضر است ای عجب جز شاهد ما نیست مشهودی دگر قاصد و مقصود ما عشق است و ما آن وئیم وه چه خوش قصدی که ما داریم و مقصودی دگر ما ایاز بزم محمودیم و محمود آن ماست همچو این سلطان ما خود نیست محمودی دگر عود جان در مجمر دل عاشقانه سوختیم کس نسوزد این چنین بوئی و هم عودی دگر بنده‌ایم و غیر سید نیست ما را خواجه‌ای عابدیم و غیر حق خود نیست معبودی دگر