شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۳۰

در حسن ماهرویان تو آفتاب بنگر آب از حباب می‌نوش جام و شراب بنگر در کوی میفروشان رندانه خوش قدم نه ما را اگر بیابی مست و خراب بنگر آن گنج کنت کنزا می‌جو به هر چه یابی اسمای حق تعالی در شیخ و شاب و بنگر از نور آفتابش عالم شده منور گر نور چشم داری در آفتاب بنگر جامی ز می‌پر از می‌در بزم ما روان است در عین ما نظر کن آب و حباب بنگر هر صورتی که بینی معنی به تو نماید جاوید بی‌حجابی در هر حجاب بنگر پیوسته نعمت الله می‌می دهد به رندان با او دمی بر آور خیر و ثواب بنگر