شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۲۷

هر چه بینی به نور او بنگر روی او را به او نکو بنگر مجمع بیدلان اگر جوئی زلف او گیر و مو به مو بنگر صفت ما و ذات ما گم شد صفت او و ذات او بنگر نظری کن به آب دیده ما قطره و بحر و موج و جو بنگر می‌خمخانه را خوشی می‌نوش جام می‌بین و هم سبو بنگر روی خود را در آینه بنما جان و جانانه روبرو بنگر نعمت الله به ذوق می‌بینی دیگران را به گفتگو بنگر