شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۹۷

عاشقان درش از درد دوا یافته‌اند خستگان غمش از رنج شفا یافته‌اند باده نوشان سراپرده میخانه دل جرعه دردی دردش چو دوا یافته‌اند مبتلایان بلایش ز بلا نگریزند گرچه از قامت و بالاش بلا یافته‌اند نم چشم و غم دل قوت روان سازای جان که کسان قوت از این آب و هوا یافته‌اند عارفان بی‌سر و پا بر سر دارش رفتند لاجرم اجر فنا دار بقا یافته‌اند آن کسانی که چو ما غرقه دریا شده‌اند گوهر حاصل ما در دل ما یافته‌اند همچو سید ز خود آثار خدا یافته‌اند خود شناسان که مقیم حرم مقصودند