شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۸۸

در ازل بر ما در میخانه را بگشوده‌اند تا ابد این سلطنت ما را عطا فرموده‌اند ما خراباتی و رند و عاشق می‌خواره‌ایم عالمی پیمانه پر می‌به ما پیموده‌اند نقش غیرش از خیال ما به کلی برده‌اند بنگر این آئینه روشن که چون بزدوده‌اند مجلس رندانه ما بزم سرمستان بود باده نوشان جهان از ذوق ما آسوده‌اند عاشقان در حضرت معشوق رقصی می‌کنند تا ز مطرب یک دو بیت از قول ما بشنوده‌اند صورت و معنی عالم خوش به آئین بسته‌اند در همه آئینه‌ها بر ما رخی بنموده‌اند خلوت دیده مقام نعمت الله کرده‌اند نور چشم ما به ما در چشم ما بگشوده‌اند